Het is inmiddels ruim een week geleden dat Tess gesteriliseerd is. Niet meteen een dag die ze zich lang wil herinneren… Het arme ding ging vol vertrouwen mee naar de praktijk en begreep niet wat er gebeurde toen ze er niet “zomaar” bleek te zijn. De operatie is gelukkig vlot verlopen en ook het herstel verloopt meer dan prima. Alleen de dag zelf was onze kleine zwarte dame echt een hoopje ellende. Ze liet zich helemaal gaan en besloot de zieligste hond ooit na sterilisatie te worden . De dag nadien was alles alweer vergeten en nu moeten we flink ons best doen om haar nog een klein beetje in te tomen. Nog even en we hebben het hélemaal gehad!
Verder gaat alles zijn gangetje, afgelopen zondag hebben we een nieuwe wandelplek verkend, eentje die we waarschijnlijk nog heel vaak zullen bezoeken en daarover zullen de wafjes niet ontevreden zijn! Vooral Raf heeft zich volledig gegeven en genoot zichtbaar van de kabbelende beekjes. De grootste verrassing was een leuke vijver waar heerlijk gezwommen kon worden, wat wil je nog meer?
Iedereen heeft het erg druk gehad ten huize van de wafjes, het is hier dan ook een beetje te stil geweest. Tijd om daar iets aan te veranderen!
Wisten jullie al
dat we een kleine Cavalier King Charles pup op logement hebben gehad? Kleine Sam was met amper 4 maanden oud al aan zijn 3de nieuwe baasjes toe. Met ons en onze roedel als tussenstap is hij nu naar zijn gouden mandje verhuisd. Onze 6 wafjes hebben hem weer schitterend onthaald en hem geleerd dat het leven toch erg plezierig kan zijn.
Het ga je goed, Sammeke!
dat onze vorige herplaatser het schitterend doet? Gaizka, die nu Guusje heet, is de ster van zijn gezin geworden. Hij is dikke maatjes met de kat en zijn hondse vriend Cesar en heeft onlangs mogen genieten van een verwenbeurt in een trimsalon. Dank je wel nieuwe baasjes voor de 2de kans die jullie dit heerlijke mannetje hebben gegeven!
dat in je eentje foto’s gaan maken van de uitgelaten roedel van 6 met lentekriebels geen sinecure is? Toch leverde deze voormiddag van bloed, zweet en tranen prachtige plaatjes op die je kunt bewonderen in het album “op wandel”.
dat Rafje op controle is geweest met zijn hartje? De cardiologe had vrij goed nieuws want zijn afwijking is behoorlijk stabiel gebleven. Rond de jaarwisseling vonden we dat Raf het minder goed deed. Hij hijgde en hoestte veel, ging vaak neerliggen op gekke momenten en was een beetje stiller dan normaal. Inmiddels is dat echter allemaal weer van de baan en doet Raf het beter dan ooit. Hij gaat weer vaker mee wandelen en kan ook weer grotere wandelingen aan.
dat Tessje dan toch geen echte jachthond gaat worden? De nieuwe lessen jachttraining die erg veelbelovend leken zijn helaas reuze tegengevallen… We hebben dan maar besloten dat dit dan toch niet voor ons is weggelegd.
Afgelopen zondag hebben mijn kleine meid en ik dan ons debuut gemaakt in de agility en dat vond ze helemaal geweldig! Overal op, over en in gaan is van kleins af aan haar langste leven geweest en dat is nu eenmaal wat agility inhoudt. Ze moet voor sommige dingen nog even wennen dat ze een beetje zelfstandiger moet gaan werken, maar ze liet zich zien als een leergierige en enthousiaste jongedame!
dat Hippie goed op weg is om een echte flyballster te worden. Door de extreme koude en daarna grote regenval is er een winterstop ingelast. Maar binnenkort gaan we er weer tegenaan!
dat Tessje puber af lijkt te zijn? Haar gekke puberkuren die rond de leeftijd van 7 maanden gestart zijn, lijken nu van de baan. Af en toe zijn er nog wel eens uitschieters, maar we mogen de laatste weken niet klagen van ons meisje!
En wisten jullie, last but not least, al dat onze wafjes zich stilaan mogen beginnen voor te bereiden op hun taak als bruidshond? Het baasje heeft het vrouwtje namelijk ten huwelijk gevraagd, dus we kunnen flink gaan nadenken wie van de 6 straks de ringen mag gaan dragen!
Nieuwe foto’s vind je in het album “op wandel” en een filmpje van onze zwarte zwemmers vind je hier: http://youtu.be/t6mo-KgpmYE
Laten we het jaar beginnen met prachtig en liefdevol nieuws!
Alle berichten van onze goeie Gaizka zijn helemaal geweldig. Hij kan het goed vinden met zijn hondse vriend Caesar en is intussen ook beste maatjes geworden met de kat des huizes. Verder heeft hij natuurlijk alle mensenharten veroverd. Onze vriend heet voortaan Guusje en heeft duidelijk zijn plekje gevonden binnen zijn nieuwe roedel waar hij al niet meer gemist kan worden!
Vorige week hadden we allemaal samen een paar dagjes vrij en daar hebben we met z’n allen van genoten. De uitstapjes met en zonder de wafjes waren heel fijn, we hebben er allemaal van genoten. De foto’s van één van de vele wandelingen vind je in “op wandel” en in dit bericht.
De jaarwisseling is verder fijn verlopen voor onze roedel al kunnen we het woord “rustig” daarbij niet in de mond nemen… We zijn dan wel lekker thuis gebleven, maar met een huis vol gasten. ‘s Namiddags kwam onze, voor de hondjes belangrijkste, gaste aan. Het is altijd feest als “Tante Hanne”, waar Sam en Fien jaren mee hebben samengeleefd “op kot”, langskomt. Dit keer had ze een wel heel speciale verrassing bij voor onze corgi’s… Haar eigen corgimannetje van nu 7 maanden oud was er ook bij. Ze hadden hem wel al eens gezien als kleine pup, maar Cadell is inmiddels uitgegroeid tot een knappe jongeman die in kracht niet moet onderdoen voor onze man des huizes, Sam is bovendien niet erg gesteld op andere corgireutjes dus het was even afwachten wat zijn reactie zou zijn op deze laag bij de grondse bezoeker.
Voorzichtig lieten we hem buiten kennismaken door alle leden van onze roedel 1 voor 1 bij hem te laten. Onze roedelleidster Tess mocht als eerste naar buiten. Eerder is namelijk al gebleken dat alles een stuk makkelijker gaat als zij haar goedkeuring heeft gegeven. Vervolgens mocht Engie erbij, haren stevig in de lucht maar het bleef een rustige begroeting en al snel lagen de vachtjes weer mooi plat. Vervolgens mocht Fien naar buiten, ze wist niet wat ervan te denken en was enerzijds enthousiast en anderzijds produceerde ze een hoop gegrommel. Tess kalmeerde de boel en maande Fien aan tot wat meer liefdadigheid. Raf kwam letterlijk buitengestormd, zoals altijd zat er geen greintje kwaad in zijn ontmoeting maar was het iets of wat overweldigend voor de andere partij. Ook hier moest Tess even ingrijpen om te zorgen dat de kleine corgiman zich op zijn gemak bleef voelen. Sam was dan de volgende, na wat hoge staarten en lange nekken, die door Cadell keurig genegeerd werden was het ook voor Sam gewoon prima. Vervolgens mocht ook Hippie erbij, die zich er zoals gewoonlijk niet veel van aantrok. Al snel zagen we Cadell door de tuin racen met Rafke, eerst nog wat aarzelend maar die 2 hadden elkaar al snel gevonden.
Cadell en de dames werden vervolgens in de auto geladen voor een wandeling, het zou immers een stuk handiger zijn als het hele spul zijn energie wat had kunnen vergooien voor de avond van start zou gaan. Sam is zowieso erg rustig binnen, zelfs als er bezoek is, bovendien hebben zijn pootjes het erg lastig de laatste tijd, dus hij bleef lekker thuis. Ook Raf hebben we veiligheidshalve thuis gelaten, we vonden dat hij zaterdagnamiddag erg hijgerig was, bovendien legde hij zich midden van de kamer neer te midden van alle opwinding van Hannes aankomst. Het baasje zei ook dat Rafke vrijwel meteen zijn mand in kroop en in een hele diepe slaap viel van zodra ik met de meiden weg ben.
Onze kleine logee heeft op de valreep voor kerst geen gouden maar diamanten mandje gevonden. Ik ben zo blij dat “ons mannetje” het nu zo getroffen heeft, vanaf nu kan het alleen maar beter gaan met hem en dat verdiende hij helemaal.
Gaizka, lieve knul, ik ga je toch missen hoor!
Voor iedereen een prachtige kerst toegewenst en natuurlijk een spetterend 2012 waarin al je dromen mogen uitkomen.
Na lang twijfelen of ik dit nu wel of niet al moest doen, werd de knoop een 3-tal weken geleden dan toch doorgehakt. Tess werd ingeschreven voor het brevet gehoorzaamheid op hondenschool De Roedel in Helchteren. Nu ze haar eerste verjaardagskaarsje had mogen uitblazen, mocht ze net deelnemen aan deze toegang naar het echte werk. Ze was er klaar voor, maar door wat pech hadden we enkele overgangsproeven gemist waardoor ze officieel nog in de B-klas zat. Dat hield in dat ze bepaalde oefeningen maar zelden had kunnen oefenen, toch wist ik dat ze het moest kunnen. Samen verlangden we naar meer, naar het echte werk en dus was vandaag onze grote dag. De dag waar we zo’n 10 maanden naartoe gewerkt hadden!
Zoals gewoonlijk verliep ook deze dag hier weer hectisch. Voormiddag werken, nog even een spoedgeval binnengekregen op de praktijk, maar gelukkig toch om 11u45 thuisgekomen. Mijn collega zou het werk enkele uurtjes overnemen, zodat wij van 13 tot 14u brevet konden spelen. Om 14u moest zij weer vertrekken en werd de telefoon weer op mij doorgeschakeld. Geen probleem want we zaten vlakbij, maar misschien toch, laat ons zeggen, een extra stressfactor .
Losse volgoefening
Sinds de wekker vanmorgen liep, begon ik stilletjes te sterven… Sja… het is en blijft een hond, een flatcoat zelfs en dan nog wel een flatcoat die vorige week bewezen had dat ze erg graag “grapjes” uithaalde op niet zo’n welkome momenten… Bibberend werden de boterhammetjes van ‘s middags gesmeerd en met veel moeite naar binnengewerkt. En dan… op naar de terreinen van HS De Roedel.
We begonnen met het voorstellen van de hond. Simpel!
Sja, dat denk je dan tenminste… mevrouwtje wilde niet op bevel gaan staan en ik moest haar zodoende helpen. Dat beloofde niet veel goeds, de keurder dacht dat blijkbaar ook. Hij zei dat het nu allemaal nog niet erg was, maar dat de houdingen er zo wel aankwamen… Vervolgens kwam de vaste volgoefening aan bod waarbij je tussen de rij honden moet slalommen. We moesten als tweede en Tessje was zo plat als een vijg… Ze zat naast me te suffen en was er blijkbaar niet helemaal bij. Gelukkig vond ze op tijd haar energie terug en zette een pracht van een volgoefening neer, met een mooie voet zelfs, die ze eigenlijk nog niet onder de knie had.
Zitvoor
Ok, de zenuwen begonnen een beetje te zakken. Gelukkig maar, want mijn meisje had blijkbaar daar blijkbaar toch wat last van…
De houdingen moesten we bij dezelfde keurmeester van het voorstellen doen. Ze deed het perfect en hij kon zijn verwondering niet wegstoppen, sja, op zo’n moment ben je toch trots op die kleine, zwarte dame!
De blijfoefening bleek het horrorverhaal te worden waar iedere brevet/wedstrijdspeler voor vreest… Nog voor we op onze plaats waren, waren 3 van de 8 honden al aan het rondrennen. 2 daarvan lieten zich bovendien niet vangen en maakten er een leuk spelletje van. De oefening werd voor iedereen afgebroken en we mochten onze honden ophalen. Meteen erna startten we opnieuw, helaas met hetzelfde scenario. De 3 weglopers werden gevangen en wij deden verder, Tess was erg onrustig geworden van dit alles en halverwege de oefening stond ze plots op. Gelukkig reageerde ze goed op mijn commando tot liggen, waardoor de schade beperkt is gebleven. Nadien gingen nog 2 lotgenoten lopen. Slechts 3 van de 8 moesten deze oefening niet herkansen… Ons kostte het 5 punten waardoor we nog net geslaagd waren op dit onderdeel.
Apporteren
Voor het oproepen over 30meter bleef ze netjes liggen, toch was ze blijkbaar een beetje aangedaan, want haar zitvoor, die ze anders zo mooi doet, was net niet achter mij en haar voet was eerder voor dan naast me. Het kostte ons 2 punten, maar ach, door alle omstandigheden kon ik haar dat wel vergeven . Vervolgens los volgen, je moet dan 2 keer kruisen met een andere deelnemer. Stiekem hoopte ik dat ik niet tegenover de vrolijk weglopende en reusachtige Deense Dog zou uitkomen. Als straf mochten we de losse volgoefening inderdaad met deze toffe kandidaat delen. Gelukkig bleef hij netjes bij zijn baasje en ook Tessje deed het heel keurig.
Apporteren ging uiteraard heel netjes en ten slotte moesten we het plaatssturen nog doen. Een oefening die ze een maand geleden door een voorvalletje opeens helemaal niet meer wilde doen. Geduldig moesten we alles van voor af aan opbouwen en daar plukten we vandaag de vruchten van. Met heel veel enthousiasme deed ze haar oefening, we verloren punten voor de voet omdat ik die bewust niet (goed) gevraagd heb en voor een onnodig bijbevel na een misverstandje met de keurmeester, ook hier verloren we dus 2 puntjes.
Het eindresultaat is een mooie 91/100. Ik ben natuurlijk supertrots op mijn dametje, zeker na de extra complimentjes van de keurders bij het verlaten van het terrein. Beiden vonden dat ze netjes werk geleverd had, zeker gezien haar jonge leeftijd en ras.
Gaizka, een jack russel reutje van 9 jaar is op zoek naar een nieuwe thuis.
Afgelopen dinsdag is hij afgestaan aan de praktijk. Hij liet zich hier meteen al zien als een heel aanhankelijk en lief hondje dat zich nog makkelijk aanpast aan nieuwe regels. Helaas werd het ook al snel duidelijk dat hij hier erg ongelukkig was. Daarom verblijft Gaizka voorlopig in een gastgezin.
Volgens de eerste berichten gaat het goed met hem. Hij is mooi zindelijk, maakt niks stuk, is braaf in zijn bench en is een echte knuffelaar. Misschien zou hij gelukkiger zijn met een ander hondje aan zijn zijde, tot dinsdag leefde hij immers samen met een honds vriendje en dat schijnt hij wel te missen. Waarschijnlijk heeft hij daarin wel een voorkeur voor teefjes, we weten niet of hij te plaatsen is met andere (intacte) reuen. Naar katten toe is hij vriendelijk, hij wil wel spelen dus een echte bange kat is geen succes.
Wie geeft deze lieverd een nieuw mandje voor kerst?
Wat is het toch ongelofelijk hoe snel een jaar voorbij vliegt…
Als de dag van gisteren weet ik nog hoe ik precies een jaar geleden vol ongeduld zat te wachten op de geboorte van de pups. Heel spannend, want tot het laatste moment ben je toch bang dat er straks geen pupje bij zal zijn voor jou… Gelukkig werden er maar liefst 7 meiden geboren. We wisten toen natuurlijk nog niet dat ook het enige mannetje met ons mee zou komen.
Hoewel ik enorm had uitgekeken naar de geboorte van de puppers en nadien naar de komst van ons meisje, had ik nooit durven hopen dat Tess zo’n waardige opvolger van Wo zou kunnen worden. Wo zal natuurlijk altijd een speciaal plekje in mijn hart houden, maar ook Tessjes plekje is inmiddels al heel lang verzekerd.
Onze zwarte tweeling heeft ons al heel veel geweldige momenten opgeleverd. Broer en zus tesamen in huis, ik weet niet of het hier ooit nog weer zal voorkomen en toch kan ik op geen enkel punt zeggen dat het is tegengevallen of dat we er spijt van hebben. De levensvreugde in ons huisje is met 2 jonge platjassen dubbel zo groot als met 1. Het mag dan niet altijd even gemakkelijk zijn, het is en blijft schitterend om die 2 samen bezig te zien. Hoe ze zo ontzettend veel op elkaar gelijken en tegelijk zo verschillend zijn. Hoe ze kunnen stechelen als broer en zus en even later tegen elkaar aangekruld voor de kachel kunnen liggen.
Tessje heeft zich ontpopt tot een ontzettend leuk werkhondje. Ze is een plezier om mee te werken en daarnaast hou ik ervan om me door haar te laten vergezellen. Ze gaat vaak mee als ze mee kan en eigenlijk gedraagt ze zich dan altijd erg netjes. Ze maakt prima onderscheid tussen zelf gaan trainen of op een hondenclub naar een wedstrijd kijken. In het eerste geval is ze lekker enthousiast en in het begin moeilijk in te tomen, in de 2de situatie kan ze ook lekker rustig staan kijken langs de kant. Afgelopen weekend zijn we uit logeren geweest bij vrienden en ook nu mocht Tess mee. Voor het eerst was ze enig hondje in huis en ook dat kon haar wel bekoren. ‘s Nachts lekker mee op de kamer slapen, wat zo nu en dan grappige tafereeltjes opleverde. Ons zwart meisje vond het reuzegezellig!
Rafje is meer een huis-, tuin- en keukenhondje. Hij gaat natuurlijk ook wel eens lekker mee wandelen en dan leeft hij aan 200%. Soms houden we ons hart vast als we hem naar hartelust zien rennen, spelen en zwemmen. Hij laat zich duidelijk niet tegenhouden door zijn slechte hartje. Hopelijk kan zijn hart het nog heel lang volhouden en zal hij nog veel verjaardagen kunnen vieren. Voorlopig is er in elk geval nog geen spoor van “ziekte”.
Wat kan het je verlangen aanwakkeren als je in de zomer zowat iedereen rondom je met vakantie ziet vertrekken. We hebben lang op onze honger moeten zitten en wat hadden we lang uitgekeken naar deze vakantie. Niet alleen waren we er na de drukke zomermaanden gewoon erg aan toe, het was ook de allereerste keer dat wij samen op vakantie zouden gaan. We gingen voor de rust en de natuur van de vogezen, genieten van lange wandelingen met de wafjes en vooral ook genieten van elkaar.
Donderdag 27 oktober bracht ik ons corgi-stelletje al naar “moeke en vake”. Hun vakantie ging meteen al van start. Zij kregen 10 dagen om lekker samen te zijn, om te genieten van wandelingetjes, om in elkaars gezelschap te vertoeven en om te profiteren van enkele nieuw gewonnen privileges op hun oude stekje. Vrijdag werd nog een hectisch dagje omdat ik opeens geen halve maar een hele dag moest werken, dat maakte dat het inpakken in stukjes en beetjes en vooral iets sneller dan gepland moest gebeuren, wat eigenlijk, als we eerlijk zijn, anders ook wel zo geweest zou zijn… Zaterdagochtend begon het stapelen in de auto. De kussens maakten de kofferbak van de auto tot een cosy plekje. Ook de benches werden opgeplooid en wat een ruime woonkamer hebben we dan opeens!
Tess, Hippie, Raf, Engie
Na de 5 uur durende reis werd als eerste de mooie, grote tuin van “ons” huisje grondig verkend door de wafjes. De eerste tennisbal werd uit de zakken gepikt en de eerste spelletjes werden gespeeld. Binnen moest iedereen even zijn plekje vinden, maar al snel kwam de roedel tot rust. Na de ietwat onrustige en slapeloze nacht tijdens ons vorig weekendje weg met de 2 fletsjasjes, vreesden we een beetje voor onze nachtrust, maar ook dat leverde geen problemen op.
Zondag begon onze vakantie pas echt. Met de rugzak trokken we erop uit, een wandelgids moest ons naar de startplaats van een leuke wandeling begeleiden. Onze beperkte Franse kennis en een niet zo duidelijke gids maakten dat dat toch iets lastiger bleek dan we gedacht hadden. We zwierven eindeloos met de auto door de smalle bosweggetjes. Helaas, of misschien liever gelukkig, kwamen we er zo op uit dat net dààr waar wij wilden gaan wandelen een heuse drijfjacht aan de gang was. Ons enthousiasme was meteen getemperd en de schrik zat er goed in. We durfden onze schatjes ook een heel eind verder niet van de lijn te halen. Ik moet er zeker niet bij vertellen dat een wandeling met 4 doldrieste, uitgelaten wafjes aan evenveel lange lijnen niet erg ontspannen was?
Na deze flinke boswandeling kwamen we op de terugweg voorbij een prachtig meer. Onze viervoeters keken hun ogen uit, dit was echt een plek waar ze hun hartje konden ophalen. De lijntjes mochten af en alle remmen gingen los. De gespannen strubbelingen van eerder ebden weg en van dan af verliep de week op wolkjes. Lekker lange wandelingen waarbij onze vriendjes heel wat meer kilometers hebben afgelegd dan wij, prachtige stukken natuur en nog mooiere bezienswaardigheden, uren zwemplezier en ook de ballenobsessies werden flink bijgevoed. Als onze wafjes ver in dromenland waren, konden de baasjes gezellig samen door de prachtige steden kuieren en ’s avonds genieten van een boek of een film temidden van onze slapende vrienden. Wat wil een mens nog meer?
De vier beleefden hun vakantie elk op hun eigen manier.
Engie
Engie was als een bezetene heel de dag met haar balletje bezig. Naarmate de vakantie vorderde en de moeheid begon toe te slaan, gaf ze het balletje met steeds minder enthousiasme aan ons. Dit bordertje vond zwemmen voor het balletje ook enkel plezierig op de warmere momenten als er een lekker zonnetje scheen. Tijdens de meeste zwemmomenten kon je haar echter aan de kant van het water vinden om de balletjes van zwemmers Hippie en Raf over te nemen en netjes te apporteren. De ontgoocheling was op haar snuitje te zien telkens wanneer Tess de bal veroverd had.
Hippie
Hoewel Hippie naarmate de dagen verstreken iets rustiger leek te worden, bleef ze toch de hele week lang haar eigen neurotische zelve. Tijdens zwempartijen vloog ze als een gekkin te water, koud of niet, om vervolgens het balletje nooit te willen terugbrengen. En waar ze vroeger degene was die in het water als snelste bij alle balletjes was, moet ze nu met een flinke voorsprong vertrokken zijn om de 2 zwartjes te kunnen verslaan. In huis nam ze, net als haar borderzusje, toch de nodige rust, iets wat we thuis niet echt van haar gewend zijn.
Raf
Ook Raf was van de partij. Misschien verklaren velen ons gek om met zo’n ernstige hartlijder de bergen in te trekken, maar 9 maanden geleden hebben wij ons klein Rafke èn onszelf beloofd dat we hem zouden behandelen als iedere andere hond. Dat we hem niet onder een glazen stolpje zouden houden, dat we hem een leuk leven wilden bieden en dat we hem boven alles wilden laten genieten. En daarom, daarom alleen is ons zwart mannetje ook mee op reis geweest. Genoten heeft hij met volle teugen, 7 blije dagen vol kwispelstaarten en die kan niemand hem nog afnemen. Onze opzet van verschillende kleinere wandelingen per voormiddag met tussendoor een autoritje was voor Rafke ideaal. Alleen de wandeling over de Romeinse weg die, moeten we toegeven, een stuk langer bleek te zijn dan we gedacht hadden, heeft hem even in moeilijkheden gebracht. Een korte rustpauze en een welkome grote modderplas brachten al snel de nodige verlichting. Maar daarnaast heeft ook Rafke voluit achter balletjes aangerend, ontelbare baantjes gezwommen en is hij met grote sprongen te water gegaan. Terug in het huisje stortte Raf zich elke namiddag op zijn kussen neer om heerlijk opgerold in een diepe slaap te sukkelen. Elk moment van rust heeft hij met 4 pootjes aangenomen en benut, maar zo gauw er iets leuks te gebeuren stond, was Raf paraat!
Tess
Tess heeft zich op vakantie laten zien als een rasechte flatcoated retriever. Eén brok energie, een onvermoeibare drang om te blijven doorgaan, eindeloos blijven heen en weer lopen op wandelingen, dag in dag uit vol enthousiasme staan springen om op tocht te vertrekken, keer na keer oplichten bij het bovenhalen van speeltjes, telkens opnieuw uit je dak gaan bij het zien van water, door kabbelende beekjes racen en zwemmen, zwemmen, blijven zwemmen, zelfs als je het koud hebt, pas je slaapplekje opzoeken als het duidelijk is dat de baasjes ècht niks meer met je gaan ondernemen, vol verwachting uitkijken naar het volgende, iedere dag opnieuw meestuiteren met het vrouwtje en boven alles een niet te temmen kwispelstaart!
Kortom, een heerlijke week om niet snel te vergeten. We zijn weer helemaal opgeladen, klaar om er tegenaan te gaan. Want eerlijk, hoe héérlijk de vakantie ook was en hoezeer je kan genieten van zo’n weekje rust, een weekje waarin niets moet en alles kan, stiekem heb ik de praktijk en onze patientjes ook wel een beetje gemist…
Eindelijk hebben we eens werk gemaakt van een nieuwe lader voor mijn compactcamera. Ondanks het feit dat de meeste foto’s hier gemaakt worden met een reflexcamera, vind ik zo’n klein ding toch wel prettig om snel in de zak te stoppen en mee te nemen. Binnen het uur dat de lader aankwam, werd hij in gebruik genomen. Toen de camera na zó lang in de kast gelegen te hebben weer voor het eerst aangezet werd, sprongen de tranen in mijn ogen. Blijkbaar waren nog niet alle foto’s eraf gehaald en daar waren warempel nog foto’s van Wo… Het moet zo ongeveer zijn laatste wandeling geweest zijn die hij meegelopen heeft. We wisten toen al dat hij ziek was en kort nadat deze foto’s genomen zijn, kon ik hem geen plezier meer doen met een wandeling…
Wat ontroerend was het om mijn oude maatje ineens weer te zien verschijnen… Het gevoel alsof hij er nog steeds rondliep bekroop me, het leek zo recent en zo “echt” opeens…
Vandaag haalde ik al het materiaal van het kaartje af, de oude foto’s en de nieuwe foto’s en filmpjes… Voor het eerst en voor het laatst zitten er foto’s van mijn oude en mijn nieuwe liefde in 1 en dezelfde map…
Maar genoeg melancholie… Vandaag denken we natuurlijk met een grote glimlach terug aan mijn eerste zwarte liefde en terwijl geniet ik met volle teugen van mijn nieuwe, zwarte dochter.
Bovendien waren er ook een aantal grappige foto’s bij. Van het corgistelletje bijvoorbeeld, van toen Sam nog voluit kon rennen en stichelen met zijn kleine zus. Echte broeder-zusterliefde! Maar daarnaast ook hoe die kleine corgwyn samen in 1 mandje gepropt liggen zoals ze dat nu nog vaak doen. Of Wo die “op zijn Wodans” in een eigenlijk toch wel te kleine mand ligt.
Een mens heeft die foto’s nodig om zich zulke dingen te herinneren!
En verder is er mijn kleine zwarte die inmiddels erg haar best doet op de jachttraining. Het vrouwtje heeft nu ook fazantenvleugeltjes op de kop kunnen tikken dus kunnen we ook daarmee aan de slag. En dan is er nog maar 1 probleem uit de weg te ruimen en dat is haar angst voor schoten… Sja, de perfecte hond bestaat niet natuurlijk, hihi
Hippie die haar agilitytraining opgepikt heeft en er weer hélemaal tegenaan gaat. Engie die flyball maar niks vond en Hippie die daarin haar leven gevonden heeft. Sam die het vrouwtje met zijn mooie werk probeert te overtuigen om toch weer wedstrijden te gaan spelen. Raf die gewoon zijn eigen vrolijke zelve is en werkelijk íedereen aan het spelen krijgt. Fien die het soms lastig heeft om haar nieuwe plek in de rangorde te aanvaarden. En tenslotte Tess die haar attest voor sociale hond behaald heeft en zo de poort geopend heeft naar meer.
Last but not least trekt onze roedel er binnenkort eens tussenuit. Een heerlijk weekje naar Frankrijk met 4 wafjes. Sam en Fien mogen gaan logeren bij “moeke en vake” en hebben zodoende ook een welverdiende vakantie waarin ze kunnen genieten van elkaars gezelschap en héél veel privé-aandacht.
We kijken er naar uit!
Hieronder nog een trainingsfilmpje van Sam en Tess
De tijd vliegt…
Eergisteren was het al maar liefst 8 jaar geleden dat ik voor het eerst een nieuw sterretje aan de hemel zag verschijnen. Kleine Pablo, een kruising beagle, was pas enkele maanden ervoor 1 jaar oud geworden. Hij stond op het punt zijn brevetten gehoorzaamheid en agility te behalen. Zelf was ik net begonnen met studeren, het op kot gaan viel me zwaar en in de weekends vond ik troost bij mijn 2 grote vrienden, Wo en Pablo. Ook die zaterdag trokken we er onder ons drietjes op uit voor een lange wandeling. Onderweg naar huis begon mijn mannetje heel vreemd te doen. Beven, overmatig kwijlen, epilepsie-aanvallen en diarree volgden elkaar op. Van verder wandelen was geen sprake want met de stap die we zetten, werden de symptomen erger tot mijn vriendje uiteindelijk helemaal van de wereld was.
Enkele lieve buren brachten Pablo en mij snel naar de dierenarts, Wodan werd naar huis gebracht.
Toen ik een poos later in tranen thuiskwam, zonder onze stoere, kleine man, wist niemand wat er aan de hand was. De dierenartsen hadden niets meer voor hem kunnen doen, het was hartverscheurend…
Ook al is het inmiddels 8 jaar geleden… als de dag van gisteren herinner ik me mijn ontreddering, mijn ongeloof, mijn snijdende pijn, waarvan ik dacht dat hij nooit zou weggaan…
“Tijd verzacht de wonden waarvan men nooit geneest” zo zegt het spreekwoord en zo is het ook.
Enkele moeilijke maanden braken aan, het leven van mijn studie tot dierenarts heeft aan een zijden draadje gehangen en mijn verdriet was ontroostbaar. Nog nooit had ik me zo alleen gevoeld… Na een poosje ging ik me concentreren op een kot waar een hond toegelaten was. Velen verklaarden me gek en niemand die geloofde dat ik erin zou slagen om te vinden wat ik zocht, maar waar een wil is, is een weg. In februari van het volgende jaar, meteen na mijn eerste examenperiode, stapte ik voor het eerst op de trein, samen met mijn grote, zwarte vriend. Vele mensen keken ons na, een klein meisje met een zware volgepakte rugzak en een grote, zwarte woef aan haar zijde, klaar om het land te doorkruisen.
Sinds die dag leek het of ik de wereld aankon. Wo en ik weer samen, samen op reis. Mijn geluk kon niet op en de meest onbezorgde jaren van mijn leven braken aan.
Met Wo aan mijn zijde huppelde ik door mijn studie, tegenslagen werden makkelijk opgevangen door uitbundige lebbers van mijn harige vriend en gaandeweg breidde ons kleine gezinnetje zich uit tot een behoorlijke roedel.
Vandaag besef ik dat hetgeen die 11de oktober gebeurd is, mijn leven een flinke draai heeft gegeven.
En hoe hard, hoe pijnlijk die dag ook geweest is en hoewel ik die dag altijd zal meedragen alsof het gisteren was, ben ik dankbaar voor alles wat eruit is voortgevloeid…
Lieve, kleine Pablo,
eigenlijk ben jij rechtstreeks van de aardse jachtvelden doorgelopen tot in de hemelse en dat is iets wat jou eer aandoet!
jij was ons ros vonkje,
nu ben je een van de vele sterretjes aan de hemel…
. De dag nadien was alles alweer vergeten en nu moeten we flink ons best doen om haar nog een klein beetje in te tomen. Nog even en we hebben het hélemaal gehad!
dat we een kleine Cavalier King Charles pup op logement hebben gehad? Kleine Sam was met amper 4 maanden oud al aan zijn 3de nieuwe baasjes toe. Met ons en onze roedel als tussenstap is hij nu naar zijn gouden mandje verhuisd. Onze 6 wafjes hebben hem weer schitterend onthaald en hem geleerd dat het leven toch erg plezierig kan zijn.
De jaarwisseling is verder fijn verlopen voor onze roedel al kunnen we het woord “rustig” daarbij niet in de mond nemen… We zijn dan wel lekker thuis gebleven, maar met een huis vol gasten. ‘s Namiddags kwam onze, voor de hondjes belangrijkste, gaste aan. Het is altijd feest als “Tante Hanne”, waar Sam en Fien jaren mee hebben samengeleefd “op kot”, langskomt. Dit keer had ze een wel heel speciale verrassing bij voor onze corgi’s… Haar eigen corgimannetje van nu 7 maanden oud was er ook bij. Ze hadden hem wel al eens gezien als kleine pup, maar Cadell is inmiddels uitgegroeid tot een knappe jongeman die in kracht niet moet onderdoen voor onze man des huizes, Sam is bovendien niet erg gesteld op andere corgireutjes dus het was even afwachten wat zijn reactie zou zijn op deze laag bij de grondse bezoeker.
Voorzichtig lieten we hem buiten kennismaken door alle leden van onze roedel 1 voor 1 bij hem te laten. Onze roedelleidster Tess mocht als eerste naar buiten. Eerder is namelijk al gebleken dat alles een stuk makkelijker gaat als zij haar goedkeuring heeft gegeven. Vervolgens mocht Engie erbij, haren stevig in de lucht maar het bleef een rustige begroeting en al snel lagen de vachtjes weer mooi plat. Vervolgens mocht Fien naar buiten, ze wist niet wat ervan te denken en was enerzijds enthousiast en anderzijds produceerde ze een hoop gegrommel. Tess kalmeerde de boel en maande Fien aan tot wat meer liefdadigheid. Raf kwam letterlijk buitengestormd, zoals altijd zat er geen greintje kwaad in zijn ontmoeting maar was het iets of wat overweldigend voor de andere partij. Ook hier moest Tess even ingrijpen om te zorgen dat de kleine corgiman zich op zijn gemak bleef voelen. Sam was dan de volgende, na wat hoge staarten en lange nekken, die door Cadell keurig genegeerd werden was het ook voor Sam gewoon prima. Vervolgens mocht ook Hippie erbij, die zich er zoals gewoonlijk niet veel van aantrok. Al snel zagen we Cadell door de tuin racen met Rafke, eerst nog wat aarzelend maar die 2 hadden elkaar al snel gevonden.
Cadell en de dames werden vervolgens in de auto geladen voor een wandeling, het zou immers een stuk handiger zijn als het hele spul zijn energie wat had kunnen vergooien voor de avond van start zou gaan. Sam is zowieso erg rustig binnen, zelfs als er bezoek is, bovendien hebben zijn pootjes het erg lastig de laatste tijd, dus hij bleef lekker thuis. Ook Raf hebben we veiligheidshalve thuis gelaten, we vonden dat hij zaterdagnamiddag erg hijgerig was, bovendien legde hij zich midden van de kamer neer te midden van alle opwinding van Hannes aankomst. Het baasje zei ook dat Rafke vrijwel meteen zijn mand in kroop en in een hele diepe slaap viel van zodra ik met de meiden weg ben.
